قصه کوتاهی گل کردن عشق تو بود

                             آنچه از کوتاهی عمر بهار آموختم ...

خوش تر آن است که به نادانی خود خوش باشیم 

                                            زان که امروز هر آن دل که بود دانا سوخت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از خدا برگشتگان را کار چندان سخت نیست

                                              سخت کار ما بود کز ما خدا برگشته است

سلام دوستای خوب و مهربونم .

راستش حرف خاصی ندارم بزنم جز اینکه برای همه شما از صمیم قلب آرزوی

سلامتی و خوشبختی می کنم .

ایشالا هر جا که هستین خونه دلتون آباد و شاد و احساستون به لطافت این گل رز باشه .

تقدیم به همه شما عزیزان...

 چه قدر راحت از نبودنت حرف می زنی!

 یعنی این قدر از دنیا و از آدماش و از ما خسته شدی؟ مگه چی خوردی که این قدراز دنیا سیری ؟

 چرا هیچ وقت سعی نکردی حرف اطرافیانت رو بفهمی ؟ چرا اشکهای من یادت نمیاد؟ چرا دل

 می سوزونی؟

خدایا می خوام بدونم توتمام  دنیا چند نفر عذاب منو می کشن. چند نفر تو زندگی شون غصه شون

 شبیه غصه منه؟

می خوام بدونم چند نفر تو دنیا هستن که شب با چشم های اشک آلود می خوابن و صبح با بغض از

خونه میان بیرون و چند نفر تو محل کارشون یواشکی در اتاق شون رو می بندن تا بقیه گریه های

 پنهونی شونو نبینن؟

میخوام بدونم چند نفر تو دنیا تو لحظه های کوتاه خوشی شون با به یاد آوردن غم هاشون خنده رو

 لباشون می ماسه؟

می خوام بدونم چه قدراز بنده هات مثل من التماست می کنن وتوفقط نگاه می کنی ؟

می خوام بدونم دین زجر کشیدن بنده هات در حالی که تو می تونی درداشونودوا کنی چه لذتی برات داره .

 خیلی چیزای دیگه هست که می خوام بدونم اما تو که جوابمو نمی دی..........

مدت ها بود داشتم فکر می کردم که آپ بعدیم چی باشه ولی هیچی به نظرم نمی رسید تا اینکه

مراسم احیا شب بیست و سوم یه سوژه بهم داد . جریان از این قراره که من مثل هر سال همراه

مامان و خانم برادرم رفته بودیم مسجد . جلوی ما چند تا بچه دبیرستانی در حد اول و دوم دبیرستان

  نشسته بودن که اتفاقا از همون دبیرستانی بودن که من چند سال پیش می رفتم و داشتن با ذوق بسیار

 واسه هم تعریف می کردن که بالاخره مدیر سخت گیر مدرسه که زمان من هم بود، بازنشسته شد واز

 اول ورودشون به مسجد فقط هرهر می خندیدن (ببخشید این لفظ رو به کار می برم) و با موبایلشون بازی

 می کردن و واسه هم اس ام اس می خوندن . حتی چند بار چند نفر بهشون اعتراض کرد که بابا یه امشب و

دریابید .

اگه واسه خنده و صحبت و اس ام اس بازی اومدین که چرا اومدین مسجد جای دیگه هم می شه این کارا

 رو کرد . آخه بابا جون من ، تویی که ساعت 11 ، 12 امشب بر خلاف سایر شب هه که حالا یا خواب

 یا بیدار ولی حتما تو خونه خودتی ولی الان این ساعت مسجدی مطمئنا نباید واسه شوخی و خنده اومده باشی .

فقط کمی درک می خواد . خلاصه از بقیه سرزنش و از اونا سرتق بازی (بازم ببخشید این لفظ رو به کار

 می برم).

موقع خوندن دعا هم حتی مفاتیح دستشون نبود که اگه نمی خونن لا اقل به دستشون باشه . دعا تموم شد و

 رسید به مراسم قرآن به سر گرفتن ولی اینا باز هم با اینکه کمی آروم تر شده بودن ولی اصلا تواون حال

و هوا نبودن و هر از گاهی مسخره بازی و خنده . من خیلی ناراحت شدم با خودم گفتم منم چند سال پیش

 هم سن و سال اینا بودم ولی همون موقع هم یه چیزایی حالیم بود . به هر حال مراسم تموم شد و یه خانمی

 اومد و به اینا گفت که قبول باشه من آروم گفتم از اینا حتما قبوله و بلافاصله از حرفی که زدم پشیمون شدم .

 نمی دونم چرا. با اینکه دور و بری های ما هم مثل من همه از کارای اینا ناراحت بودن و شاید به نوعی

احساس منو داشتن ولی من خیلی از حرفی که زدم پشیمون شدم . به طوری که احساس می کردم هر چی

رشته بودم پنبه شد و فیضی هم اگه شامل حالم شده بود همه پرید. از طرفی هم غرورم بهم اجازه نمی داد

برم و ازشون حلالیت بطلبم . گذشت و ما از مسجد که می اومدیم بیرون غذای نذری می دادن . از قضا

همسایه مون که غذا پخش می کرد به دلیلی که نمی خوام بگم به من دو تا غذا داد . از در مسجد که اومدیم

 بیرون دیدم یه خانم جوان با آقایی که به نظر می رسید پدرش باشه جلوی در مسجد ایستادن و غذای نذری

 می خوان . از ما پرسید که شما چه طور غذا گرفتین،  گفتیم خوب همه اونایی که پایین تو مجلس بودن غذا

 گرفتن. اون هم نا امید شد و راه افتاد . دو سه قدمی بیشتر نرفته بودیم که به دلم افتاد یکی از غذا ها رو بهش

بدم . علی رغم اینکه از ظاهرش که مناسب اون شب نبود چندان خوشم نیومد ولی با خودم گفتم به من ربطی

 نداره . اون بنده خداست و من کی باشم از اون ایراد بگیرم . ( دوستان توجه داشته باشین من خودم مانتویی

هستم ولی این شب ها حجابم رو بیشتر حفظ می کنم ) خلاصه صداش کردم و غذا رو بهش دادم . خوشحال شد

 تشکر کرد و رفت . و من به طور عجیبی بعد از این کار احساس آرامش کردم . آرامش از طرف ناراحتی ای

 که به خاطر حرفی که راجع  به اون دخترا زده بودم . و در اون لحظه احساس کردم اگه این کارو نمی کردم

واقعا هر چی رشته بودم پنبه می شد .

راستی واسه تک تک  شماهایی که اسمتون تولیست دوستانم هست دعا کردم . امیدورارم شما هم منو فراموش

 نکرده باشین .

بعضی ها مجبورم کردن این مطلب رو بنویسم . من این دو بیتی رو که پایین گذاشتم

خیلی دوست دارم و دوست داشتم نظر و احساس دوستان رو بعد از خوندن این شعر

 بدونم . ولی این کلمه " قبی  " به قول یکی از دوستان و " قوی " به قول خودم اصل

 قضیه رو تحت الشعاع قرار داد . به این ترتیب که من اول " قوی " نوشته بودم چون

 خودم " قوی " دیده بودم ولی یکی از دوستان اصرار کرد که این " قبی " هستش و

من هم به نظرش احترام گذاشتم و عوضش کردم . حالا یکی دیگه از دوستان اومده

 می گه غلط املایی داره و باید " قوی " باشه .  آقا ما دیگه ازاین شعرا نمی ذاریم ،

خوبه؟

ولی حالا که این جریان پیش اومد از شما می خوام که نظرتون روبگین که  اگه این

دوبیتی رو قبلا جایی دیده و یا شنیده بودین این کلمه " قوی " بوده یا " قبی " . من

که می گم " قوی" .

گفت لیلی را خلیفه کان تویی

                         کز توشد مجنون پریشان و قبی

از دگر خوبان تو افزون نیستی

                         گفت :خامش چون تو مجنون نیستی

خواهم آمد روزی

به در خانه عشق

به در خانه تو

به در خانه آن کس که مرا عقل ربود

به ازای چه ربود؟

-         قولی که نداد

-         حرفی که نزد

-         اسب سپیدی که نداشت

دلی از دامن من برد چویک آیینه

در ازای غم عشقی که نبود

ضرری کردم من او همه سود

خواهم آمد روزی

به در خانه عشق

به در خانه تو

خواهم آمد وبه در خواهم کوفت

با تمام نیرو

مشتی از آهن و سنگ

آنچنانکه بلرزد دل تو در سینه

آنچنانکه آن روز

دل من در سینه فروریخت به یک دیدن تو

وان چنان مشتی که تورا وا دارد

تا ز جا برخیزی :

آه این کیست چنین محکم و تند

به در خانه من می کوبد؟

وچوبیرون آیی

پی باز کردن در

یک تن خسته و رنجور به چشم خواهی دید

که نمانده رمقی در جانش

و دوکفش پاره

جامه ای پوسیده

چهره ای زرد و غمین

به خیال خویش میپنداری

بینوایی باشد

که به قصد یک لقمه نان آمده است ....

آخرین تیردلم باز هم بر سنگ خورد

آه آیا تو چنین بی مهری

که پس از عمری رنج هنوز

یار خویش نشناختی

زردی چهره من

نه غم بی نانی ست

ز غم بی یاری ست

جامه مندرسم

با دو کفش پاره

حاصل راه دراز است دراز

من گدای عشقم

نه گدای یک لقمه نان

با تو باز خواهم گفت

قوتی گر باشد

با زبان خسته

دل مشتاق اما

قصه عشق فلان دخترکی

کز تمام دنیا یک دل عاشق داشت

شبی از شبهای بهار

....

                                                                 شعر از سیما 

سلام به همه دوستان خوبم که بعضی هاشون هفته گذشته واقعا منو شرمنده کردن و اون قدر

 تولد منو بهم تبریک گفتن که ..... بگذریم نمی خوام گله کنم ولی بد نیست دوستان به وبلاگ

دوستان دیگه سر که می زنن یه توجه کوچولوهم به دور وبر اون بکنن نه اینکه صرفا از

سر رفع تکلیف بیان یه چیزی بگن و برن ( تاریخ تولد من علاوه بر پروفایلم ،  گوشه بالای

 سمت چپ وبلاگمم هست نه واسه این که روز تولدم رو به یاد دوستان بیارم  ، چون خودم در

 مورد بیوگرافی دوستان وبلاگی کنجکاوم دوست دارم حس کنجکاوی بقیه روهم تا حد امکان رفع کنم)  .

پست زیر به خاطر یکی ازدوستان هستش که گفته بود این وبلاگ همش ناله و نفرین و اندوه و این

حرف هاس. قبول دارم و امیدوارم که از اون حال وهوا دربیاد هر چند که من الان در شرایط واقعا بدی

 به سر می برم ولی دلیل نمی شه اطرافیانم روناراحت کنم و به قول همین دوست همش بنالم .

 (قابل توجه بعضی ها: این طعنه نبود به هیچکس)

چندین راه برای بازی کردن با اعصاب سایرین:

1-      روزهای تعطیل مثل بقیه روزها ساعتتون رو کوک کنین تا همه از خواب بپرن.

2-      سر چهارراه وقتی چراغ سبز شد دستتون رو روی بوق بگذارین تا جلویی ها زودتر برن.

3-      وقتی از کسی آدرس می پرسین بلافاصله بعد از جواب دادنش جلوی چشماش از یه نفر دیگه بپرسین

4-      کرایه تاکسی رو بعد از پیاده شدن وگشتن تمام جیب هاتون به صورت اسکناس پنج هزاری پرداخت کنین

5-      همسرتون روبا اسم همسر قبلی تون صدا بزنین

6-      جدول نیمه تموم دوستتون روحل کنین

7-      تو اتوبان و جاده روی لاین منتهی الیه سمت چپ با سرعت پنجاه کیلومتر در ساعت حرکت کنین

8-      وقتی عده زیادی مشغول تماشای تلویزین هستن مرتب کانال رو عوض کنین

9-      از بستنی فروشی بخواین که اسم پنجاه و چهارنوع بستنی رو براتون بگه

10-  در یک جمع سوپ یا چای روبا هورت کشیدن نوش جان کنین

11-  به کسی که دندان مصنوعی داره بلال تعرف کنین

12-  وقتی ازآسانسور پیاده می شین دکمه های تمام طبقات رو بزنین ومحل رو ترک  کنین

13-  وقتی بابچه ها بازی فکری می کنین سعی کنین از اونها ببرین

14-  ایده های دیگران رو به اسم خودتون به کار ببرین

15-  شمع های کیک تولد دیگران رو فوت کنین

16-  اگر دوستتون کچله مرتب از آرایشگرتون تعریف کنین

17-  وقتی کسی لباس تازه می خره بهش بگین خیلی گرون خریده و سرش کلاه رفته

18-  صابون روهمیشه کف وان حموم جا بذارین

19-  وقتی دوستتون روبعد از یه مدت طولانی می بینین بهش بگین خیلی پیر شده

20-  چاقی وشکم بزرگ دوستتون رو مرتب بهش یاد آوری کنین

21-  بادکنک بچه ها روبترکونین

22-  مرتب اشتباه لغوی و گرامری دوستتون رو هنگام صحبت بهش گوشزد کنین و بهش بخندین

23-  بچه جیغ جیغوی خودتون رو ببرین سینما

24-  وقتی دوستتون موهاشو کوتاه می کنه بهش بگین موی بلند بیشتر بهش میاد

25-  توی کنسرت های بزرگ و هنری بی موقع دست بزنید

26-  آدامس جویده شده تون رو روی صندلی اتوبوس جا بذارین

27-  حبه قند نیمه جویده و خیستون رو دوباره توی قندون بذارین

28-  نصفه شبها با صدای بلند تو خواب حرف بزنین

29-  دوستتون رو که پاش شکسته و توگچه به بازی فوتبال دعوت کنین

30-  عکس های عروسی دوستتون روبا دستهای چرب تماشا کنین

31-  پیچ های کوک گیتار دوستتون رو که دقایقی بعد برنامه داره 270 درجه در جهات مختلف بچرخونین

32-  با یه پیتزا فروشی تماس بگیرین و آدرس پیتزا فروشی روبروییش رو بپرسین

33-  شیشه های سس گوجه فرنگی و فلفل رو با هم عوض کنین

34-  موقع انداختن عکس رسمی برای جلویی هاتون شاخ بذارین

35-  توی ظرف آجیل برای مهمونا فقط فندق و پسته دهان بسته بذارین

36-  شصت باربه دستگاه پیام گیر دوستتون زنگ بزنین و قصه خاله سوسکه رو تعریف کنین

37-  توروزهای بارونی با ماشین تون با سرعت از وسط آبهای جمع شده توخیابون رد بشین

38-  توی جا کارتی دستگاه عابر بانک چوب کبریت بگذارین

39-  جای برچسب آبی و قرمز شیر آب رو باهم عوض کنین

40-  توی مهمونی مرتب از بچه چهار سالتون بخواین هرچی شعر بلده بخونه

41-  لامپ دستشویی رو که مشتری داره و کلیدش بیرونه خاموش کنین

42-  ورق های جزوه سیصد صفحه ای دوستتون رو که ازش گرفتین زیراکس کنین وقاطی پاتی بذارین به

هم بریزین و بعد بهش تحویل بدین