مگه گریه چقدر وزن داره که با ریختنش

آدم این قدر سبک میشه ...

 

 

 

سیب بچین حوا!

 

   باز هم سیب بچین حوا!

    من خ س ت ه ا م

  بگذار از این جا هم

بیرونمان کنند.....

 

 

سكوت!

 

 ناله را هر چند مي خواهم كه پنهان در كشم

 

                                         سينه مي گويد كه من تنگ آمدم فرياد كن...

 

   غرورم اجازه نمي ده، نه فرياد نمي كنم!

                         اما 

                                    سكوتي مي كنم بالاترازفرياد ...

 

اين روزا نوشته هام رنگ و بوي ع ا ش ق ي داره؟  

نغمه درد !

 

در منی و این همه ز من جدا
با منی ور دیده ات بسوی غیر
بهر من نمانده راه گفتگو
تو نشسته گرم گفتگوی غیر

غرق غم دلم به سینه می تپد
با تو بی قرار و بی تو بی قرار
وای از آن دمی که بی خبر زمن
بر کشی تو رخت خویش از این دیار

شادی و غم منی به حیرتم
خواهم از تو ، در تو آورم پناه
موج وحشیم که بی خبر ز خویش
گشته ام اسیر جذبه های ماه

گفتی از تو بگسلم ،  دریغ و درد
رشته وفا مگر گسستنی است ؟
بگسلم ز خویش و از تو نگسلم
عهد عاشقان مگر شکستنی است ؟

دیدمت شبی بخواب و سرخوشم
وه ،  مگر به خوابها ببینمت
 غنچه نیستی که مست اشتیاق
خیزم و ز شاخه ها بچینمت

 شعله میکشد به ظلمت شبم
آتش کبود دیدگان تو
ره مبند، بلکه ره برم به شوق
در سراچه غم نهان تو
 

یاد آن روز ...

 

من تو را می خواهم

تو ولی مایوسی

دلسردی بی رحمی !

و همین تلخ ترین قصه یک انسان است

تو غم انگیزترین ختم غزل های منی

من دل انگیز ترین باغ بهاران تو ام ؟

و همین زهر عسل نوش تو را نیش کند

من تو را می خواهم

تو مرا می رانی

تو ز چشم دلم اسرار مرا می خوانی

لیک ندانم ز چه روی است که رو گردانی ؟؟؟

 

ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ ــ

 

یاد تو تا به ابد در دل من

حسرت آمدنت تا به ابد در دل من

یاد آن روز غروب و خنده تلخ من و زوزه باد

یاد آن غربت و  آن هق هق پنهانی در تاریکی

یاد آن بی ثمری

تا به ابددر دل من

.

.

.

در دل تو اما

من ندانم که چه ها می گذرد...

 

 

...

 

 چه قدر راحت از نبودنت حرف می زنی!

 یعنی این قدر از دنیا و از آدماش و از ما خسته شدی؟ مگه چی خوردی که این قدراز دنیا سیری ؟

 چرا هیچ وقت سعی نکردی حرف اطرافیانت رو بفهمی ؟ چرا اشکهای من یادت نمیاد؟ چرا دل

 می سوزونی؟

 

خدایا می خوام بدونم توتمام  دنیا چند نفر عذاب منو می کشن. چند نفر تو زندگی شون غصه شون

 شبیه غصه منه؟

می خوام بدونم چند نفر تو دنیا هستن که شب با چشم های اشک آلود می خوابن و صبح با بغض از

خونه میان بیرون و چند نفر تو محل کارشون یواشکی در اتاق شون رو می بندن تا بقیه گریه های

 پنهونی شونو نبینن؟

میخوام بدونم چند نفر تو دنیا تو لحظه های کوتاه خوشی شون با به یاد آوردن غم هاشون خنده رو

 لباشون می ماسه؟

می خوام بدونم چه قدراز بنده هات مثل من التماست می کنن وتوفقط نگاه می کنی ؟

می خوام بدونم دین زجر کشیدن بنده هات در حالی که تو می تونی درداشونودوا کنی چه لذتی برات داره .

 خیلی چیزای دیگه هست که می خوام بدونم اما تو که جوابمو نمی دی..........

 

 

اگر تو نباشی

 

اگر تو نباشي بي تعارف و بي مبالغه بگويم – همه چيز طعم زهر را 

 خواهد داشت  ، حتي عسلي كه از همه به گل سرخ شبيه تر است .  

اگر تو نباشي از اينجا دور مي شوم و آسمان را – هر چند شيرين و شفاف 

 – با خود نمي برم. آنقدر دور مي شوم كه نسيمي ازكنارم عبور نكند و چشمم

به چشم ستاره اي نيفتد .

 

اگر تو نباشي نه شعر مي گويم و نه با ماهي ها حرف مي زنم ،

فقط صبح تا شب خاطرات صدف هاي شكسته را مرور مي كنم .

 تمام اين باغ ها ، شقايق ها و داغ ها ، رود هاي پر جنب و جوش ،

 اقيانوس هاي آرام وديوارهاي  بي بام با توست كه زيباست.

 

اگر تو نباشي هزار بار گريه هم مرا سبك نمي كند .

اگر تو نباشي ، چه خواب باشم چه بيدار ، حتم دارم روزگار تكه كاغذي است

 افتاده در گوشه خياباني دراز ، خياباني كه پاي هيچ عاشقي بدان باز نشده است .

اگر تو نباشي چه در كنار پنجره بايستم ، چه در شبستاني نمور و بي نور بنشينم ،

اشتياقي براي ديدن آفتاب ندارم ، دوري تو را – بي تعارف و بي مبالغه بگويم –  

حتي به اندازه يك نفس كشيدن تاب ندارم .

 

 

 

از چشم تو....

 

 

من از چشم تو مي خوانم                مرا ديگر نمي خواهي

تو اما از نگاه من                            درونم را نمي خواني

من از لحن تو مي دانم                   كنار من نمي ماني

تو از حرف عيان من                       حديث عشق نمي خواني

من از دستان سردتو                       به دوزخ راه مي يابم

تو از حرم نفس هايم                      ولي انگار نالاني ....

 

                                                                                     شعر از سیما

 

 

بهانه

 

 

 

 

به صد اشاره آمدي

 

به يك بهانه مي روي

 

هزار بار خواندمت

 

نيامده تو مي روي

 

كنار اشك و نور ماه

 

كنار مهر و سوز آه

 

هزار شب تا سحر

 

 نشسته و نخفته ام

 

ولي عزيز من چه

 

به يك بهانه مي روي

 

تا به برم بيامدي

 

گسستم ازهمه جهان

 

دريغ و درد غافلم

 

به يك بهانه مي روي

 

تو شور شعر ناب من

 

تو هستي و خداي من

 

تو قبله نماز من

 

تو راز من نياز من

 

شبي به خواب ديدمت

 

به يك بهانه مي روي

 

نگفتي اي عزيز من

 

صفاي جسم و جان من

 

نگفتي آخر كه چرا

 

به يك بهانه مي روي

 

چه بود آن بهانه اي

 

كه كرد تو را ز من جدا

 

من از حصول عشق تو

 

به شادي سر دادم ندا

 

رسيد آوايم به ماه

 

تو بي خيال از اين ظفر

 

وزين مجنون در به در

 

به يك بهانه مي روي

 

تو بي خيال از آتشي

 

كه در دلم كردي به پا

 

وزان تب و نياز من

 

زمزمه دعاي من

 

ديدي به چشم مرگم و

 

 

                           به يك بهانه مي روي ....

 

                                                                                          شعر از سیما