سلام مي كنم به همه دوستان عزيز و مهربوني كه در طول

 

اين مدت بهم سرزدن و منو از نظرات قشنگشون بي نصيب نگذاشتن.

 

عيد غدير خم رو به همه دوستان عزيزم تبريك ميگم و از صميم قلب

 

براي همه دختر پسراي خوب و سر به راه آرزوي موفقيت و سلامتي

 

دارم .ان شاء الله بقيه هم هر چه زودتر سر به راه شن و برن سر خونه

 

زندگيشون 

 

 

ماجراي يك عشق

 

به روي گونه تابيدي و رفتي                     مرا با عشق سنجيدي و رفتي

تمام هستيم نيلوفري بود                        تو هستي مرا چيدي و رفتي

 

كنار انتظارت تا سحرگاه                         شبي همپاي پيچك ها نشستم

تو با ناز آمدي از راه و آن وقت                  تمناي مرا ديدي و رفتي

 

شبي از عشق تو با پونه گفتم                دل او هم براي قصه ام سوخت

غم انگيز است تو شيداييم را                  به چشم خويش فهميدي و و رفتي

 

چه بايد كرد اين هم سرنوشتي است         ولي دل را به چشمت هديه كردم

سر راهت كه مي رفتي تو آن را                به يك پروانه بخشيدي و رفتي

 

نسيم از جاده هاي دور آمد                      نگاهش كردم و چيزي به من گفت

تو هم در انتظار يك بهانه                          از اين رفتار رنجيدي و رفتي

 

دلم پرسيد از پروانه يك شب                    چرا عاشق شدن درد عجيبي است

و يادم هست تو يكبار اين را                      ز يك ديوانه پرسيدي و رفتي

 

تو را بر جان گل سوگند دادم                     كه تا يك شب نيازم را ببيني

ولي در پاسخ اين خواهش من                  تو مثل غنچه خنديدي و رفتي

 

كنار من نشستي تا سحر گاه                 ولي چشمان تو جاي دگر بود

و من مي دانم آن شب تا سپيده              نگارت را پرستيدي و رفتي

 

جنون در امتداد كوچه عشق                     مرا تا آسمان ها با خودش برد

و تو در آخرين بن بست اين راه                   مرا ديوانه ناميدي و  رفتي

 

شبي گفتي نداري دوست من را                نمي داني كه من آن شب چه كردم

خوشا بر حال ٱن چشمي كه آن را              به زيبايي پسنديدي و رفتي

 

كنار ديدگانت چشمه اي بود                        و من در پاي چشمه تشنه ماندم

تو بي آنكه بپرسي اين عطش چيست           ز آب چشمه نوشيدي و رفتي

 

پريشآن كردي و شيدا نمودي                       تمام جاده هاي شعرمن را

رها كردي،‌ شكستم  خرد گشتم                  تو پايان مرا ديدي و رفتي...

 

رهايم كنيد

 

 

من اسير زندان تنم رهايم كنيد

 

به زيستن شريك غمم رهايم كنيد

 

من آن طوطي مانده در يك قفس

 

به باغ و كنار رفيقان رهايم كنيد

 

تحمل ندارم دگر زين به بعد

 

ببينم دمي زندگي را رهايم كنيد

 

نخواهم بمانم دگر در جهان

 

مرا داغ دل فزون است رهايم كنيد

 

بسان جغد شوم و سيه بر درخت

 

پريشان كنم روز خوش را رهايم كنيد

 

كه مردن برايم بس آسان تر است

 

كاش از قيد اين زندگاني رهايم كنيد

 

ندارم اميدي به پايان راه

 

كاين راه را نيست فرجام خوش،‌ رهايم كنيد

 

بخشكيد و پرپر شد شقايق به باغ

 

دگر رو به مرگم رهايم كنيد

 

شب و روز يكسان شده در نظر

 

اميدي به من نباشد رهايم كنيد

 

ز دنياي دون و ز آمال جان

 

بريدم دل و دين رهايم كنيد

 

ز رنجش برون شد عقل و ز دردش بسي

 

ندارم دوام و تحمل رهايم كنيد

 

من آن ساقي تشنه لب در فرات

 

كنون غرق در بحر خونم رهايم كنيد

 

كاش مي دانست عشق او مرا ديوانه كرد

 

نصيحت نباشد سودمند ،‌ديوانه ام،  رهايم كنيد

 

                                               شعر از سیما

قصه امواج

 

 

از دريا پرسيدم كه

 

 اين امواج ديوانه از كرانه ها چه مي خواهند؟

 

چرا اينسان پريشان و در به در

 

سر بر كرانه هاي از همه جا بي خبر مي زنند؟

 

دريا در مقابل سوالم گريست

 

امواج نيز همه گريستند

 

آن وقت دريا گفت :

 

طعمه مرگ تنها آدم ها نيستند

 

امواج هم مثل آدم ها مي ميرند

 

و اين امواج زنده هستد كه لاشه امواج مرده را شيون كنان

 

به گورستان سواحل خاموشي مي سپارند...!

 

 

 

 

پس از مردن...

 

 

پس از مردن چه خواهم شد

 

 نمي دانم

 

نمي خواهم بدانم

 

كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت

 

ولي بسيار مشتاقم

 

 كه از خاك گويم سوتكي سازد

 

گلويم سوتكي باشد

 

به دست كودكي گستاخ و بازيگوش

 

و او يكريز و پي در پي

 

دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد

 

و فرياد گلويم

 

گوشها را بر ستوه آرد

 

و خواب خفتگان

 

ٱشفته و آشفته تر سازد

 

و گيرد او بدين ترتيب

 

تاوان سكوت و اختناق مرگبارم را ..

 

 

 

آخر ...

 

 

 

آخر اي محبوب زيبا

 

بعد از آن دير آشنايي

 

آمدي خواندم برايم

 

قصه تلخ جدايي

 

مانده ام سر در گريبان

 

بي تو در شبهاي غمگين

 

بي تو باشد همدم من

 

ياد پيمان هاي ديرين

 

آن گل سرخي كه دادي

 

در سكوت خانه پژمرد

 

آتش عشق و محبت

 

در خزان سينه ام مرد

 

اكنون نشسته در نگاهم

 

تصوير پر غرور چشمت

 

يك دم نمي رود از يادم

 

چشمه هاي پر نور چشمت

 

دادگاه عشق

 

قسمم قلبم بود  وکیلم دلم و حضار جمعی از عاشقان

 

و دلسوختگان .

 

قاضی نامم را بلتد خواند و گناهم را دوست داشتن

 

 تو اعلام نمود و سپس محکوم شدم به تنهایی و مرگ

 

 کنار چوبه دار . از من خواستند آخرین خواسته ام را بگویم

 

و من گفتم به تو بگویند :