من آن گلبرگ مغرورم...

سحر پروانه ا ي رنگين پرو بال

به گلهاي فريبا ناز مي كرد

سبك همچون نسيم صبحگاهي

به كنج گلشني پرواز مي كرد

به سوي هر گلي مي برد او را

دو بال نازك نازآفرينش

از آن غافل كه زير گلبني خرد

نشسته كودكي اندر كمينش

به برگ لاله اي لب آشنا كرد

شرابي آتشين نوشيد از آن جام

ز مستي آنچنان بي پا و سر شد

كه پاي نازكش افتاد در دام

ز بيم آنكه بگريزد از اين دام

فشار دست كودك تنگ تر شد

نگردد تا اسير آزاد از بند

قفس تاريك تر شد تنگ تر شد

نفس در سينه پروانه پيچيد

ز پرهاي طلايي زيورش ريخت

ميان پنجه اي لرزنده از شوق

اسير نازنين بال و پرش ريخت

چون آن پروانه افتاده در دام

كنون من نيز در بندي اسيرم

براي آنكه نگريزم ز عشقش

عذابم مي دهد شايد بميرم...