من آن گلبرگ مغرورم...

آخر اي محبوب زيبا

بعد از آن دير آشنايي

آمدي خواندم برايم

قصه تلخ جدايي

مانده ام سر در گريبان

بي تو در شبهاي غمگين

بي تو باشد همدم من

ياد پيمان هاي ديرين

آن گل سرخي كه دادي

در سكوت خانه پژمرد

آتش عشق و محبت

در خزان سينه ام مرد

اكنون نشسته در نگاهم

تصوير پر غرور چشمت

يك دم نمي رود از يادم

چشمه هاي پر نور چشمت