من چرا این جوری شدم؟؟؟؟؟؟؟؟؟
اول از همه تون به خاطر پست این مطلب معذرت می خوام . ولی واقعا دیگه نتونستم.
اگه این جا هم حرفامو نزنم احساس می کنم داغون می شم . حتما نظرات شما
عزیزان می تونه راهگشا باشه.
امروز بالاخره پس از يه مدت طولاني تونستم يه پروژه ترجمه اي رو كه يه هفته ، ده روز
بيشتر كار نداشت و تموم كنم .حالا بايد ترجمه همكارمو شروع كنم ولي اصلا حوصله ندارم .
ذهنم ياري نمي كنه متمركز نمي شه ، يك ربع بود داشتم رو يه عبارت فكر مي كردم و
نمي تونستم تصميم بگيرم كه اولي دومي رو توصيف مي كنه يا دومي اولي رو. خيلي خستم ،
ولي نه استراحت نه خواب نه گردش نه هيچ چيز ديگه اين خستگي رو ازم دور نمي كنه .
از اين حالت متنفرم ولي هر چي فكر مي كنم نمي دونم چه طوري و با انجام چه كاري ميشه
از اين حالت خارج شم. ديگه حتي چنگ زدن به گيتار هم ارومم نمي كنه . هيچي ، هيچي كارگر
نيست . تا به حال اين جوري نشده بودم ، از اين حالت مي ترسم . كارامو از رو اجبار انجام مي دم.
واي خدايا چرا اين جوري شدم. حتي مطمئن نيستم ديدن كسي كه تا حالا هميشه دلم واسش پر
مي زد، مي تونه حالمو بهتر كنه يا.......
نه، مي ترسم ، اگه اونم نتونه .....اون وقت چي مي شه؟ من چه جوري بهتر مي شم ؟
مي دونم طرز حرف زدنم مثل بچه ها شده ، مثل طرز حرف زدن دختراي17- 18 ساله كه تازه
عشق رو تجربه مي كنن . ولي من كه اصلا حتي نمي دونم دردم چيه . طفلك مامان هر چي
باهام حرف مي زنه هيچي نمي گم. فقط گاهي وقتا واسه اينكه ناراحت نشه سرمو تكون مي دم
در حالي كه هيچي از حرفاش نفهميدم.
